Ik geloof al heel lang dat niemand in een hokje past.

Dat we allemaal meer zijn dan een titel, een cv of een rol die we tijdelijk aannemen. Dat iedereen zijn eigen kracht heeft — soms zichtbaar, soms nog verborgen. En dat die kracht pas echt tot leven komt wanneer er ruimte is.

Ik heb altijd de neiging gehad om uit te zoomen. Om verder te kijken dan mijn eigen perspectief, mijn eigen gelijk. Omdat ik merkte dat wanneer je openstaat voor andere verhalen en blikken, er iets verschuift. Iets zachter wordt. En tegelijk iets sterkers ontstaat.

Die manier van kijken heeft mij gevormd. In het leven, maar ook in mijn werk. Zonder dat ik het bewust zo uitstippelde, leidde het me steeds opnieuw naar plekken waar alles samenkomt: mensen, ideeën, energie, planning en creatie. Naar creative producties.